پاسخ دکتر گوبلز به روزنامۀ کمونیست فرانسوی

یک روزنامۀ کمونیست فرانسوی ملقب به له هیومانیته، که واقع در فرانسۀ ویشی و موافق با متحدین بود، تعدادی نامه از سوی اعضای حزب کمونیست فرانسه به انتقاد از حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان فرستاده بود و دکتر یوزف گوبلز به تعدادی از انتقادات آنان در این نامه‌ها جواب داد.

گوبلز در حال پذیرفتن والتر فونک، معاون وزیر تبلیغات (بعدها وزیر اقتصاد)، در دفتر خود، سال ۱۹۳۷

این انتقادات جناح چپ، چیزی نیستند به‌جز پژواک‌هایی از پروپاگاندای یهود و سوسیالیست‌های دروغینی که با مکتب جهان‌شهری (کازموپولیتن) ‌خود جنبش کارگران را خدشه دار کردند. ناسیونال سوسیالیسم دشمن سوسیالیسم حقیقی نیست، بلکه بالعکس، خالص ترین تحقق آن در چارچوب فرهنگ آلمانی‌ست. عیب‌جویان جناح چپ که توسط تروتسکیست‌ها و آنارشیست‌ها تحت تاثیر قرار گرفته‌اند، ما را متهم می‌کنند به بودن یک مشت فاشیست سرمایه دار. چرا که ما آشوبی که توسط اتحادیات صنفی لیبرال ایجاد شده بود را از بین بردیم و قشر کارگر را به عنوان عضوی ارگانیک با میهنمان ادغام کردیم. آیا لنین مجمع موسسان را محض تحمیل قدرت شوروی منحل نکرد؟ آیا استالین کولاک‌ها و منحطان را محض ایجاد جمهوری شوروی پاکسازی نکرد؟ ما از این حل و فصل کردن‌ها چیزی که یاد گرفتیم این است: سوسیالیسم ضعف دموکراتیک نیست، بلکه اقتداری تمام عیار است در خدمت مردم. انتقادات جناح بین‌الملل‌گرای چپ این واقعیت را نادیده میگیرد که که بین‌الملل‌گرایی یهودی در ملل مختلف تفرقه بوجود میاورد تا بتواند توسط سرمایه آن‌ها را فتح کند. در آلمان، ما سوسیالیسم را ملّی‌سازی کردیم تا آن را از غل و زنجیر مارکسیسم یهودی رهایی دهیم، و آن را عملی ساختیم: اشتغال‌زایی تام، مسکن برای کارگران، و حس تعلق به یک جامعه نژادی که تفرقه ایجاد نمی‌کند و بلکه مردم را متحد میسازد. این منتقدان چپ‌گرا در واقعیت ابزار بانکداران وال استریت و شهر لندن هستند. استالین این موضوع را می‌فهمد، و برای این هست که با ما علیه دشمن مشترکمان تعهد بسته است. ناسیونال سوسیالیسم، سوسیالیسم آینده هست: میهن‌پرستانه، دارای خلوص نژادی و اقتدارگرا، مانند بلشویسم در جوهرۀ لنین.

جزم‌اندیشی مارکسیسم دقیقاً چیزی‌ست که مکتبی که ادعای علم‌گرایی داشت را تبدیل به یک دخمۀ ایدئولوژیک برای مردم کرد. مارکسیسم در حالت یهودی و جهان‌شهرگرایی خود به فرمول‌های مرده چنگ می‌زند: تقلای طبقاتی ابدی، بین‌الملل‌گرایی انتزاعی، و انکار ملّت و نژاد. این دیالکتیک حیات نیست، بلکه مکتب‌گرایی‌ای عقیم‌شده که تکاملات واقعی تاریخی را نادیده می‌گیرد. ما ناسیونال سوسیالیست‌ها آموختگان هگل و دیالکتیک‌های حقیقی هستیم: ایده‌ها باید در مقابل جریانات زندگی کمر خم کنند، نه آنکه به عقاید تعصب آمیز منحجر شوند. سوسیالیست حقیقی بایستی مدبّر، وفق پذیر و در ایجاد ایده‌های خود خلاق باشد. دیالکتیک‌ها به معنای دکلمه طوطی وارانه رساله‌های مارکس نیستند، بلکه به معنای اعمال منطق توسعه تاریخی بر روی شرایط مردم هر ملّت است. در آلمان، ما بر تحجرگرایی مارکسیتی غلبه کردیم به‌خاطر آنکه ملّت را مورد تمرکز قرار دادیم: سوسیالیسم یک نسخه جهانی و قابل صادر نیست، بلکه یک نیروی زنده است که در روح ملّی و نژادی هر مردمی گنجانده شده است. خود استالین با ایجاد تعهد با ما ثابت کرده است که: تحجرگرایی بین‌الملل‌گرا نیازی فرعیست نسبت به نیاز به دفاع از دولت سوسیالیست علیه سرمایه داری پلوتوکراتیک.

برحسب منطق و خود دیالکتیک‌ها، این تفاوت‌های مصنوعی بی‌معنا هستند. سوسیالیسم حقیقی کارگران را برحسب طبقات بین‌المللی انتزاعی تقسیم نمی‌کند، بلکه تمام آن‌هایی که در خاک ملّی خود مشغول به تولید هستند را متحد و در یک دسته قرار می دهد. چرا یک کارگر آلمانی ملزم به این است که از یک کارگر روسی یا فرانسوی بیشتر یا کمتر کار کند؟ با اینکه هرکدام از آن‌ها در میهن خود، در خاک خود و برای مردم خود زحمت می‌کشند. اتحاد از منحل‌کردن ملل دنیا به یک بین‌الملل‌گرایی بی‌چهره و هویت سرچشمه نمی‌گیرد – که آن همان سم مارکسیسم یهودیست – بلکه با به رسمیت شناختن این سبب میشود که هر ملّت سوسیالیسم خود را در هماهنگی با ذات نژادی و تاریخی خود بناء می‌کند. همه در کنار هم میکوشند، اما هرکدام در خاک خود: آلمانی در آلمان، ایتالیایی در ایتالیا، و مرد فرانسوی در فرانسۀ ویشی. هیچ کس از دیگری «بیشتر» نمی‌کوشد، چرا که سوسیالیسم حقیقی سوءاستفاده گری و رقابت بیجای سرمایه داری را از میان می‌برد؛ هر کس به اندازه ظرفیت ملّی خود مشارکت می‌کند و برحسب نیاز‌های جامعه ارگانیک خود ثمر می‌برد. دیالکتیک‌ها به ما می‌آموزند که جزو منحصر (وطن) و جزو جهانی (سوسیالیسم) در سنتز والا تری با یکدیگر به ارمغان می‌آیند: ناسیونال سوسیالیسم. کوشیدن درجهت «هم‌بستگی» بدون وجود ملل، همانند فرورفتن در باتلاق آرمان‌شهرگرایی جزمی‌ست که در همۀ گوشه‌وکنار دنیا به شکست منجر شده است.

تعاون‌گرایی و سوسیالیسم یک‌سان‌اند. سوسیالیست حقیقی کسی‌ست که با اقتدار تام قدرت می‌ورزد‌ و ملّت را به‌سوی عظمت هدایت می‌کند. سوسیالیست‌های دروغین، آنانی که در سایه‌ها کمین می‌کنند، فقط برای مردم و سیستم‌های تولیدی آنان آشوب و نابودی رقم می‌زنند، مانند آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها که همه چیز را با سم مهلک خود فاسد می‌کنند. سرکوب‌ بی‌امان آن‌ها یک انتخاب نیست، بلکه یک لازمۀ حیاتی‌ست، همان طور که ما در آلمان نشان دادیم، همان طور که ایتالیای تحت سلطۀ موسولینی نشان داد و حتی در جماهیر شوروی که لنین و استالین منحطان را برای حفظ نظم بی‌رحمانه از میان بردند. بنابراین، تمام این نکات ‌پاسخ‌گوی تمام دورویانی‌ست که از ما انتقاد می‌کنند و می‌گویند که ناسیونال سوسیالیسم فقط به‌اصطلاح سوسیالیست است، اعمال ما را زیر سؤال می‌برند به‌خاطر آنکه ما تعدادی ـ‌به‌اصطلاح‌ـ «هم‌سنگر» داخل حزبمان را حین انقلابمان سرکوب کردیم، همان طور که با اس‌آ‌ انجام دادیم. به‌خوبی شناخته شده است که همیشه میان نزدیکان ما تفاوت‌هایی وجود دارد، همچنین اختلافاتی ـ‌چه شخصی، چه سیاسی، چه خردی‌ـ که جرقۀ این واکنش را می‌زند، از تفرقۀ میان مارکس و باکونین تا روسیه، با تفاوت میان منشویک‌ها و آنارشیست‌ها در جمع که بلشویک‌ها که به‌سرکوب‌شدن آنان منجر شد و همان طور که لنین با دریاسالاران کرونستاد برخورد داشت. ما فاشیست‌ها و ناسیونال سوسیالیست‌ها از آن‌ها یاد گرفتیم و همان طور که می‌بینید، مانند همان یهودی‌ای که دشمنان ما دوست دارد دائم از او نقل‌قول می‌کند، کارل مارکس: ‌«درعمل است که انسان باید حقیقت را ثابت کند.» من می‌توانم بگویم که ما برای کارگران زحمات بسیاری کشیدیم، ما تمام مشکلات مادی آن‌ها را حل کردیم: کسی گشنه یا بی‌نان نمی‌ماند، هیچ کس بدون دستمزد کار نمی‌کند، و هیچ‌کس در زجر و عذاب نیست. فراتر از این، ما برای آنان سلامت روحی و ذهنی تأمین کرده‌ایم تا آنان بتوانند به آینده و حال خویش با امید بنگرند در کنار فرزندانشان که روزی این سرزمین را به ارث خواهند برد. برای این است که کسانی که از ما گله دارند بیشتر بورژوا هستند تا کارگر، یا همان طور که خود را خطاب می‌کنند «خرد‌ه‌بورژواز». به همین دلیل بسیار کنایه‌آمیز است که در برابر رهبرشان استالین کمر خم می‌کنند بااینکه او از ما و هم‌سنگرانمان حمایت می‌کند. چون که دوچه، پیشوا و استالین یکدیگر را به عنوان دولتمرد می‌شناسند و می‌فهمند. میان سایر نکات دیگر، این دلیل آن بود که من خود را آهسته آهسته از کمونیسم منزوی کردم و راه خود را پیش گرفتم. من هیچگاه آن رمانتیسم میهن‌پرستانۀ خود را از دست ندادم، و همچنین این شباهتی بود که با موسولینی داشتم هنگامی که او نیز حزب سوسیالیست ایتالیایی را ترک کرد. در پایان کار، آن حزب برای من و هم‌سنگرانم که از پیش زمینه‌های مشابه برخوردار بودیم ناچیز شده بود. من در ناسیونال سوسیالیسم طریق به‌دست‌آوردن سوسیالیسم آلمانی را دیدم، و در پیشوا آدولف هیتلر یک لنین آلمانی یا یک موسولینی برای ایتالیاییان دیدم، مردی قدرتمند که حاضر به انجام هر کاری بود، و حاضر برای فداکردن همه چیز برای رسیدن به اهدافمان بود.

سوسیالیسم آلمانی، یا همان سوسیالیسم ملّی، تحقق زنده‌شده و حقیقی ایدئال سوسیالیست بر خاک کشور ماست. این یک دیدگاه انتزاعی وارداتی نیست،‌ بلکه اراده‌ای ارگانیک میباشد که از خود مردم آلمان نشات میگیرد. ما به اصل سوسیالیسم معنای جدیدی بخشیده‌ایم: سوسیالیسم به معنای نابودی مالکیت خصوصی به نفع یک دولت دیوانسالار بی‌چهره نیست، بلکه به معنای به خدمت درآوردن تمام املاک و فعالیت‌ها برای خیر عمومی ملّت و نژاد است. صاحب ملک خصوصی یک سوءاستفاده‌گر نیست، او به مردم خود و رایش بوسیله مسئولیت پذیری مطلق متوصل است. ملک بطور پایه و اساس ارگانی عرفی‌ست: صاحب ملک دارایی خود را فقط درجهت منفعت عام مدیریت می‌کند. ما بدبختی کارگر نظام سرمایه دار، که چیزی جز یک ماشین بیگانه شده نبود، را از میان بردیم. امروزه کارگر آلمانی خالقیست که در جامعۀ ملّی ادغام شده، به همراه اشتغال تام، امنیت مادی، مسکن مناسب و حس تعلقی معنوی. سوسیالیسم آلمانی مردم را در دایره یک ولکسگماینشافت (جامعه مردمی)، جایی که فرد خود را برای جمع فدا می‌کند، در حالی که جمع فرد را به سرافرازی ترفیع میدهد. این خدمت است، نه آشوب. این انضباط ملّی‌ست، نه انحلال بین‌المللی. ما یک دولت سوسیالیست بناء کرده‌ایم که در دستگاه آن، پیشوا با اقتدار تمام عیار درجهت عظمت جاودانۀ آلمان رهبری می‌کند.

بصیرت کمونیسم شوروی تحریفی وقیحانه و کاریکاتوری یهودی از سوسیالیسم حقیقی‌ست. بلشویسم که به رهبری المان یهود بین‌الملل گردانده میشود، هیچوقت خلق نمی‌کند بلکه فقط نابود می‌کند. جزم‌اندیشی مارکسیستی آن متحجر و نازاست: به فرمول‌های مرده‌ای مانند تقلای میان طبقاتی بی‌پایان و بین‌الملل‌گرایی انتزاعی چنگ می‌زند، و ملّت و نژاد و فرهنگ را انکار می‌کند. وانمود به دارا بودن برابری بی‌تفاوت می‌کند، ولی درعمل یک حکومت اشرافی دیوانسالار نو ایجاد می‌کند که به وسیله ترور مردم روسیه را سرکوب می‌کند. بلشویسم ضد فرهنگ است: به خود تمدن اروپایی حمله می‌کند، فلاکت و آشوب را ترقی میدهد، و نابودی هر آنچه نجیب و خلاقانه است را رقم می‌زند. در شوروی، سوسیالیسم به توهمی تبدیل شده که توسط پروپاگاندا و سرکوب گری حفظ میشود. مردم آن با جهان بیرونی قابل قیاس نیستند، اما وقتی‌که واقعیت آلمانی را می‌بینند، متوجه پیچیده‌شدن فقر شوروی در الحاف سخنان پرآب‌وتاب می‌شوند.

بلشویسم سوسیالیسم نیست، یک پاتولوژی‌ست. یک سم جهان‌شهرگرایی‌ست که در اطاعت یهود ملل را به چنگ آنان در میاورد. در حالی که سوسیالیسم آلمانی کارگر را به عزت ملّی ترفیع میدهد، سوسیالیسم شوروی او را به یک رقم و عدد در ماشین بی‌روح نظام کاسته می‌کند. ما از لنین و استالین لزوم اقتدار تام و ریشه سوزی منحطان را آموخته‌ایم، اما بر اشتباهات آنان نیز غلبه کرده‌ایم: ما یک انقلاب نابودگر بین‌المللی صادر نمی‌کنیم، بلکه ترجیح میدهیم یک سوسیالیسم ملّی، میهن‌پرستانه و حیاتی بناء کنیم. بلشویسم درصدد انحلال نژاد‌ها و ملّت‌ها در همدیگر ادعای برابری شان را می‌کند. اما ما سلسله‌مراتب طبیعی را تصدیق می‌کنیم و به عظمت هر مردمی در خاک خود شهادت میدهیم. به این دلیل است که بلشویسم دشمن خونین ماست: نه به خاطر آنکه از سوسیالیسم اکراه داشته باشیم، بلکه می‌خواهیم از آن در برابر بدترین کاریکاتور خودش محافظت کنیم.

این موارد تفاوت قطعی میان این دو و سند بر برتری تاریخی ناسیونال سوسیالیسم بر بلشویسم است. بولشویک‌ها که توسط تحجرگرایی مارکسیست-یهودی خود کور شده بودند، معتقد بودند که انقلاب باید منجر به نابودی تمام عیار و متلاشی سازی گذشته شود: خانواده، دین، ملّت، فرهنگ بورژوازی… همه چیز باید از هم پاشانده شود تا یک «مرد نو» انتزاعی را بر آواره‌های آن بناء کرد. خشونت آن‌ها حد و حدودی نداشت و به خودی خود به یک هدف تبدیل شده بود. وحشتی همیشگی که فرزندان خود را می‌بلعید ـ‌همان طور که در پاک‌سازی‌های بی‌پایان آن‌ها شاهدش بودیم‌ـ و روسیه را به فلاکت مادی و معنوی‌ای دچار کردند که تا امروزه ادامه دارد.

اما ما دیالکتیک‌های حقیقی را آموخته‌ایم: خشونت ابزاری لازم برای انقلاب است، اما یک بت نیست. ما می‌دانیم چه موقع از آن دست برداریم. انقلاب ناسیونال سوسیالیستی محض خاطر نابودی نابود نکرد و تنها چیزی که از میان برد، آنچه بود که فاسد بود - پلوتوکراسی یهودی، پارلمان گری فاسد شده و مارکسیسم بین‌المللی – و در عین حال جنبه‌های مثبت نظام آلمان پیشین را نگه داشت و ترفیع داد: انضباط پروس، نبوغ تکنیکی، سنت صنایع دستی، حس تعلق به جامعه، و حتی ارزش‌های خاص برگرفته شده از برژوازی‌های مولد که می‌تواند به خدمت مردم در بیاید. از همه مهم‌تر: ما حتی توانسته‌ایم که این خصلت‌های مثبت را از دشمنانمان استخراج کنیم. از مارکسیسم آنچه را که کارآمد بود – انتقاد از سرمایه داری لیبرال، سازمان توده‌ای و ایده جمعیت‌گرایی – را گرفتیم و با حذف جهان‌شهرگرایی و ضدملّی‌گرایی از آن، آن را خالص سازی کردیم. ما از بولشویک‌ها اهمیت اقتدار تام و سرکوبگری بی‌وقفه علیه خائنین را آموختیم، اما در دخمۀ اشتباه آنان، نابودسازی تمام عیار، نیفتادیم. حتی از میان رقبای سابق – بازرگانان، افسران ارتش قدیم، روشنفکران محافظه کار – ما آن‌هایی را که عظمت نظام نو را به رسمیت شناخته‌اند و قابلیت‌هایشان را به خدمت به ملّت گماشته‌ایم. ما محض خاطر تنفر نفرت نمی‌ورزیم، ما دگرگون و متحول می‌کنیم. بلشویسم بت شکنی کورکورانه است و ناسیونال سوسیالیسم خلق آوری گزینشی‌ست. به همین دلیل است که آلمان در این چند سال اندک دستاورد‌هایی داشته که شوروی در دهه‌ها به آن نرسیده است: مردمی متحد که از بابت مادی و معنوی ثروتمندند، عاری از گرسنگی، بیکاری و دارای امید برای آینده. خشونت ما جراح‌گونه و سازنده بود، خشونت آن‌ها آشوب‌زا و پوچ‌گرا.

من بار‌ها سعی کردم تا کمونیست‌های آلمانی را به همکاری با ناسیونال سوسیالیست‌ها جذب کنم، اما سردسته‌های نادان آنان هر دفعه امتناع کردند. روئسای کا پ د که توسط تحجرگرایی مارکسیست-یهودی خود کور و وفادار به بین‌الملل‌گرایی انتزاعی مسکو بودند، از هر محاوره جدی‌ای با ما خودداری میکردند. آن‌ها به ناسیونال سوسیالیسم همچون دشمنی خونین می‌نگریستند، باوجود آنکه ما در واقعیت دارای نفرتی مشترک از کاپیتالیسم لیبرال و سوءاستفاده‌گری بورژوازی داشتیم. اما اعضای جوانتر آن‌ها – کارمندان عام، بیکاران، آن‌هایی که فلاکت نظام ویمار را در استخوان‌هایشان حس میکردند – این جهل و نابینایی را نداشتند. آن‌ها بالاخره بطور توده‌ای به ما پیوستند. در خیابان‌های برلین، در کارخانجات روهر در اس‌آ‌ و داخل حزب، ما کمونیست‌های جوانی را دیدیم که از شعار‌های تو خالی و تنبلی رهبرانشان جانشان به لب رسیده بود و حاضر بودند از مرز‌های میان ما بگذرند تا به انقلاب ملّی حقیقی بپیوندند. بسیاری از اعضای اس‌آ روح سرخ را در خون خود داشتند، اما آن را با میهن پرستی آلمانی خالص می‌ساختند. برای این است که ما آماده برای همکاری با آن‌ها هستیم و حاضریم که تمام سوسیالیست‌ها، ازجمله کمونیست‌ها را به جمع خود ملحق کنیم، همان طور که در کشور خود انجام دادیم. ما در‌های خود را بر روی هیچ پرولتاریای صداقتمند که میداند سوسیالیسم واقعی نمی‌تواند جهان‌شهرگرا یا نابودساز ملل شود نمی‌بندیم. ما در آلمان نشان داده‌ایم که سوسیالیسم ملّی نتیجه مند است: اشتغال زایی تام، نان برای همه، کرامت برای کارگر، و هموندی نژادی و معنوی. آنانی که به سوی ما می‌شتابند به اصل و ذات خود خیانت نمی‌کنند، بلکه آن را به اعلی می‌رسانند.

به‌خاطر این است که حتی فکر سوسیالسیم بین‌المللی در سرم نمی‌گنجد. بشریت همیشه سوسیالیست بوده، از قبیله‌ها گرفته تا امپراطوری‌ها، در جوامع، در دوستی‌ها، در هم‌سنگری حین کوشش و نزاع، از بدو تولد به عنوان عضوی از خانواده، متحد شده توسط یک رهبر، ملّت و مردم. این را میتوان در تاریخ یک ملّت دید که همیشه در آن برهه‌هایی وجود داشته که کارگران در ملّتشان به کنشگری مشغول بوده‌اند. کاری که می‌کنیم این است که آن میراث گذشتگانمان را به عصر خود می‌آوریم. ما همه بطور قلبی ناسیونال سوسیالیست هستیم. مرد خودخواه یا جهان‌شهرگرا زاده نشده، بلکه در یک جامعه خونی، در یک قبیله، یک دهکده، یک ملّت که از او محافظت می‌کند، به او می‌آموزد، و او را ترقی می‌دهد زاده شده است. سوسیالیسم ایدئولوژی‌ای نیست که توسط روشنفکران یهودی در کتابخانه‌های برلین یا لندن اختراع شده باشد، بلکه قانون طبیعی زندگانیست: فرد خود را فدای گروه می‌کند، گروه خود را فدای قبیله می‌کند، و قبیله خود را فدای ملّت می‌کند. از دسته‌های ماقبل تاریخی که در کنار یکدیگر شکار می‌کردند گرفته تا لژیون‌های رومی، از دهکده‌های ژرمانیک گرفته تا رسته‌های قرون وسطایی، از دسته‌های شبه نظامی رعایا گرفته تا کارخانجات مدرن: همیشه یک جمع وجود داشته، همیشه رهبری قدرتمند وجود داشته، و همیشه توزیع بر اساس نیاز و اعانه برحسب توانایی،‌ اما تمام اینها در دایره‌ای برحسب خون و خاک شکل گرفته است.

مارکسیسم بین‌الملل‌گرا می‌جوید تا تمام آن را به یک انتزاع بی‌هویت منحل کند: آن‌ها می‌گویند «کارگران دنیا، متحد شوید!» ، اما درعمل آن‌ها فقط بی‌ریشگان، بی‌دولتان و آنانی که در خدمت سرمایه بی‌مرزوبوم هستند را متحد میسازد. این سوسیالیسم نیست، بلکه انحلال سازی، اتمیزه کردن، و خودخواهی مبدل شده در برادری جهانی‌ست. خودخواهی در یک دولت طبیعی وجود ندارد، خودخواهی وقتی شکل میگیرد که جامعه ارگانیک فروریزی کند، زمانی که یک برابری دروغین حاکم شود که سلسله‌مراتب طبیعی، نژاد، و ملّت را انکار کند.

حتی خود یهود‌ها از این مورد مستثنا نیستند. فقط سوسیالیسم آ‌‌ن‌ها به‌قدری شرورانه است که امروزه ملقب به سرمایه داریست و درصدد تحمیل این نگرش بر همگان است. «انجمن» آن‌ها خود گداخانه است، قبیلۀ بسته‌ای که دنیای بیرونی را استثمار می‌کند. «بین‌الملل‌گرایی» آن‌ها از آن بانکدارانی‌ست که در هر طرف جنگ‌های میان ملل به منظور غنی ساختن خود سرمایه گذاری می‌کنند. «سوسیالیسم» آن‌ها همان پلوتوکراسی‌ای‌ست که کارگر را به یک کالای جهانی خلاصه می‌کند. چیزی که آن را سرمایه داری لیبرال خطاب می‌کنند، چیزی نیست به‌جز سوسیالیسم قبیله‌ای خودشان: منحصر به خودشان، خصمانه و یغماگر بر دیگران. به همین دلیل است که بطور‌هار گونه‌ای بر علیه هر گونه سوسیالیسم ملّی حقیقی‌ای بر می‌خیزند: به‌خاطر آنکه مونوپولی و انحصار انگل‌گونۀ آن‌ها را به خطر می‌اندازد.

ولی ما درصدد برگرداندن انسان به جوهرۀ سوسیالیستی حقیقی خود هستیم: رفاقت ملّی، اشتغال برای مردم، جنگ برای سرزمین پدری، و خانواده به عنوان یاخته بنیادی ملّت. پیشوا این میراث دیرینه را در عصر ما رستاخیز کرد: کارگر آلمانی دیگر برده‌ای برای سرمایه نیست، او قسمتی از یک انجمن ابدیست که در آن همه برای دیگری کار می‌ورزند، و رهبری آن را کسی به دست گرفته که مظهر ارادۀ مردم است.

به‌خاطر این است که آلمان و دیگر متحدانش، هرکدام فرم خود را از سوسیالیسم در کشور‌های خود بناء کرده‌اند: چه در ایتالیا، چه ژاپن، چه آلمان. هرکدام از ملل محور متحد سوسیالیسم معتبر خود را بازیافته و با فرهنگ، سرزمین و تاریخ باستانی خود ادغام کرده‌اند. این‌ها فرم‌های مختلف سوسیالیستی کاملاً مشابه یکدیگر نیستند، بلکه بیانات مختلف این ملّت‌ها در وصف این اصل جاودانه‌اند که: مردم زیر سایۀ یک رهبر مقتدر علیه فردگرایی خودخواهانه و جهان‌شهرگرایی یهودی متحد باشند. محور متحدین نشان می‌دهد که سوسیالیسم یک نسخۀ جهانی نیست که مسکو یا جای دیگری برای همه پیچیده باشد، بلکه تحقق ارگانیک هر ملّت است. در کنار یکدیگر علیه قدرت‌های سرمایه داری که مظهر شرارت در دور دنیا هستند می‌جنگیم: انگلستان با بانکداری پلوتوکراتیکش، ایالات متحده با مادی‌گرایی یهودی و امپریالیسمش در کالبد دموکراسی، و فرانسه که خبرگانش به آن قبل از آنکه مارشال پتان آن را از گرو در آورد خیانت کردند. این قدرت‌ها نمایان‌گر انحلال ملّت‌ها، سوءاستفاده‌گری بی‌حدومرز، نزاع محض طلا، و فتح‌گری یهودیت بین‌الملل‌اند.

ما می‌توانیم بگوییم که تمام کشور‌ها، ملّت‌ها و مردمان ـ‌ازجمله اتحادیۀ شوروی و کمونیست‌هاـ را دعوت می‌کنیم تا در کنار ما بجنگند. ما در‌هایمان را بر هیچ پرولتاریا یا ملّتی که دشمن حقیقی، سرمایه داری یهودی بین‌المللی، را می‌شناسد نمی‌بندیم. بنابراین ما ندایمان را بر اتحادیۀ شوروی و تمام کمونیست‌های دارای خلوص نیت میفرستیم: به محور متحدین در این جنگ سرنوشت ساز ملحق شوید. توهمات بین‌الملل‌گرایی را که فقط به نفع دشمن است را کنار بگذارید و به آغوش ناسیونال سوسیالیسم مردم خود بشتابید. ما نمی‌خواهیم در مقابلمان تسلیم شوید، ما فقط خواهان به رسمیت شناختن متقابل هستیم. هر مردمی سرزمین، خون و تاریخ خود را حفظ می‌کند. در کنار یکدیگر سرمایه داری یهودی را خرد خواهیم کرد و قاره‌ای – و دنیایی – از ملل آزاد و مولدی که از بابت انزجارشان از انگل‌گرایی جهانی با یکدیگر متحدند ایجاد خواهیم کرد.

نظام نوینی که درصدد ساخت آن هستیم برای چیره‌شدن یک ملّت بر سایر ملل نیست، بلکه اتحادیه‌ای از ملل سوسیالیستی حاکمیتی‌ست، که هرکدام سرنوشت خود را میسازد، و در کنار یکدیگر متحدند بر علیه استبداد ثروت بی‌تابعیت. این یک تقلای همگانیست. آلمان آغوش خود را در برابر هر آنی که برده داری پلوتوکراتیک را نهی می‌کند و خواستار دنیایی‌ست که هر ملّت سوسیالیسم خود را در آزادی و ابهت رقم زند باز می‌کند.

آخرین روزها: یادداشت‌های روزانۀ گوبلز