کنترل سلاح در آلمان، ۱۹۲۸-۱۹۴۵
کنترل سلاح در آلمان، ۱۹۲۸-۱۹۴۵
جمعه، ۸ آبان ۱۴۰۵
کنترل سلاح در آلمان، ۱۹۲۸-۱۹۴۵
نوشتۀ دکتر ویلیام لوتر پیرس
والتر پی۳۸
باوری عامیانه در میان مدافعان بند دوم قانون اساسی ایالات متحدۀ آمریکا این است که دولت ناسیونال سوسیالیست آدولف هیتلر مالکیت خصوصی سلاح‌های گرم را ممنوع کرده بود. در کلاس‌های درس مدنی دبیرستان‌ها، به آمریکاییان آموخته شده است که دولت‌های تمامیت‌خواه به شهروندانشان اعتمادی ندارند و جرئت نمی‌کنند که به آنان اجازۀ نگه‌داری سلاح را دهند. درنتیجه، این بیان از جناح آنان به وفور شنیده می‌شود: «می‌دانستید اولین کاری که ناسیونال سوسیالیست‌ها پس از رسیدن به قدرت انجام دادند ممنوع‌کردن مالکیت اسلحه بود؟!» یا «اولین کاری که هیتلر انجام داد جمع‌آوری تمام سلاح‌ها بود!!!»
ازاین‌رو می‌توان متوجه شد که چرا بسیاری از صاحبان سلاح‌های گرم در آمریکا می‌خواهند این را باور کنند. آن‌ها سعی دولت کنونی خود درجهت اخذ حق آنان برای اخذ و نگه‌داری سلاح را به‌عنوان محدودسازی عنصر حیاتی آزادی‌شان و حرکتی به سمت استبداد تلقی می‌کنند و درصدد آن‌اند که اخاذی‌گران اسلحه‌ها را به منفورترین شکل ممکن جلوه دهند. آدولف هیتلر از شصت سال پیش تاکنون به طور مستمر توسط رسانه‌های جمعی آمریکا بدنام گشته است و قطعاً هیچ سیاستمدار یا دفترداری نمی‌خواهد با او مقایسه شود. اگر این سعی‌ها درجهت اخاذی سلاح‌ها را بتوانند به طور سیاستی که هیتلر از آن استقبال کند نمایان کنند، درنتیجه قطعاً به مخدوش‌گشتن این سیاست‌های اخاذی‌گری منجر خواهد شد.
اخیراً شناسایی این تمایل برای منع شهروندان از حق اخذ سلاح با ناسیونال سوسیالیسم و آدولف هیتلر توسط تبلیغات هوشمندانه مجلات تقویت شده است که در آن هیتلر را در حالتی که دست خود را دراز کرده و سلام رومی می‌دهد نشان داده و در عنوان آن درج کرده‌اند که: «تمام کسانی که مایل کنترل سلاح هستند، دست راستشان را بلند کنند». گروهی یهودی، یهودیان موافق با حفاظت از مالکیت سلاح (JPFO)، که سر و صدای آن‌ها نیز نسبت به اندازه شان زیاد است، بطور غیورمندانه و خاصی در ترویج این ایده نقش داشته‌اند که: تلاش‌های کنونی درجهت اخذ سلاح در دوره هیتلر در آلمان ریشه دارند. این گروه به قدری پا پیش گذاشته‌اند که در مقالات کثیر مجلاتی که مخاطبان آن علاقه‌مندان تفنگ‌اند، مدعی آنند که قانونگذاری محدودکنندۀ کنونی‌ای که پیشنهاد شده توسط دولت آمریکاست، بر اساس بند قانونی وضع‌شده توسط دولت ناسیونال سوسیالیست آلمان پایه‌گذاری شده است: قانون تسلیحات ژرمن‌ها (Waffengesetz)، ۱۸ مارس ۱۹۳۸.
ازاین‌رو می‌توان متوجه انگیزه‌های JPFO شد. بسیاری از دارندگان غیریهودی سلاح‌های گرم بسیار آگاهند که نهضتی که درصدد منع حقوق آنان است، در درجه اول توسط یهودیان هدایت و ترویج گشته، و احساسات یهودستیزانه‌ای در میان آن‌ها در حال گل‌کردن است. آن‌ها می‌دانند که رسانه‌های خبری کنترل شده، که تقریبا به اتفاق آرا موافق با خلاصه یا سلب‌کردن بند دوم قانون اساسی می‌باشند، بسیار تحت نفوذ یهودیانند، و آن‌ها می‌دانند که پر آواز ترین قانون گذاران ضد تفنگ در کنگره نیز یهودی هستند. برای گروهی مانند JPFO کاملا طبیعی است که کوششی درجهت کنترل آسیب کند و از جوانه‌کردن و تقویت احساسات یهود ستیزانه در میان دارندگان سلاح جلوگیری نماید. استراتژی آن‌ها دفع‌کردن این سرزنش از سوی خویشاوندانشان در رسانه‌ها و دولت بسمت منفور ترین دشمنانشان (ناسیونال سوسیالیست‌ها) - و یا حداقل اینکه به اندازه کافی دود و دم راه بیندازند تا حقایق پوشانده شود و جمعیت صاحب سلاح را سردرگم نگه دارند.
متأسفانه برخی دوست دارند هیتلر و ناسیونال سوسیالیست‌ها را با اقدامات کنترل‌کنندۀ سلاح پیوند زنند، اما به فرض وجود چنین اقداماتی از سوی آن‌ها، این تلقی نادرست است. قانونگذاری تسلیحات آلمانی تحت هیتلر، که کاملا به دور از ممنوع‌سازی مالکیت خصوصی آن بود، به طور واقعی مالکیت سلاح را برای شهروندان آلمانی به کمک حذف یا بهبودسازی قوانین دولت پیشین تسهیل کرد: دولتی که جناح چپ‌ـ‌‌مرکز را گرفته و تعدادی یهود در آن صاحب مقام بودند.
نه‌تنها قانونگذاری ناسیونال سوسیالیست‌ها در موضع تسلیحات خلاف چیزی بود که مدعی آن، کسانی بودند که می‌خواستند اخاذی‌گران مدرن را به‌عنوان «نازی» رنگ بزنند: بلکه تمامی روحیۀ دولت هیتلر به‌شدت با نقشی که رسانه‌های عمومی آمریکا از آن کشیده بودند فرق داشت. این حقایق در خلاصه، متشکل از این نکات‌اند:
● دولت ناسیونال سوسیالیست آلمان، برخلاف دولت کنونی در واشنگتن، از شهروندان خود واهمه نداشت. آدولف هیتلر محبوب ترین رهبری است که آلمان در تاریخ خود داشته است. برخلاف رئیس جمهور‌های آمریکایی، برای او لزومی بر پوشیدن جلیقه محافظ و داشتن شیشه ضد گلوله در مقابل خود به هنگام سخنوری در ملا عام وجود نداشت. در جشن‌های عمومی، او بطور ایستاده در خودرویی سر باز که بطور آهسته در میان جمعیت تشویق کننده حرکت میکرد قرار داشت. کمونیست‌ها تلاش‌های بسیاری برای ترورکردن وی کردند و دولت او به شدت تام کمونیسم را پایمال کرد، تا حدی که عملا منجر به محوکردن آن از آلمان شد. گرچه میان شهروندان درستکار و قانون مدار آلمان و آدولف هیتلر معاشقه‌ای به همراه اعتماد و احترام متقابل وجود داشت.
● ناسیونال سوسیالیسم دارای روحیه‌ای نرینه بود، و در آن دفاع شخصی و خودمختاری انفرادی عناصر پایه برای طرز رفتار هر شهروند در دیدگاه ناسیونال سوسیالیستی محسوب می‌شدند. ممنوع سازی مالکیت سلاح در تصور ناسیونال سوسیالیسم کاملا بیگانه بود. در دانشگاه‌های آلمان، که ناسیونال سوسیالیسم در آن جای پا‌های نخستین خود را بدست آورد و بعد‌ها برای آن تبدیل به قوی ترین سنگر‌های آن شد، دوئل‌کردن رسم پذیرفته‌شده‌ای بود. با وجود آنکه دولت‌های لیبرال-یهودی در آلمان پس از جنگ جهانی اول در صدد ممنوع ساختن دوئل‌کردن بودند، آن رسم همچنان بطور غیر قانونی باقی ماند تا موقعی که باری دیگر توسط ناسیونال سوسیالیست‌ها قانونی گشت. شمشیربازی، تیراندازی، و سایر هنر‌های رزمی به شدت در آلمان مشهور بودند، و ناسیونال سوسیالیست‌ها جوانان آلمانی را تشویق می‌کردند تا در این فعالیات خبره گردند، بر این باور که این تمرین‌ها برای توسعۀ شخصیت هر مرد ضروری‌ست.
● ثبت و صدور مجوز سلاح (چه برای تفنگ‌های دستی چه برای تفنگ‌های بلند) توسط یک دولت ضد ناسیونال سوسیالیست در آلمان در سال ۱۹۲۸، پنج سال قبل از به قدرت رسیدن ناسیونال سوسیالیست‌ها، قانونگذاری شده بود. هیتلر در ۳۰ ام ژانویه ۱۹۳۳ به مقام صدر اعظم دست یافت. پنج سال بعد دولت او تصمیم به بازنویسی قوانینی در حوزۀ اخذ سلاح را گرفت که ده سال پیش توسط دولت پیشین وضع شده بود، و در این پروسه این قوانین را تسهیل کرد (برای مثال لزوم اخذ مجوز برای تفنگ‌های بلند باطل گشت؛ سن قانونی برای اخذ سلاح از بیست سال به هجده سال رسید؛ مدت زمان مجاز یک مجوز برای حمل سلاح از یک سال به سه سال تبدیل گشت؛ و بندی که اخذ تعداد سلاح و مقدار مهمات را محدود میکرد باطل گشت). دولت هیتلر شاید بخاطر نگه داشتن مقداری از محدودیت‌ها و لازمه‌ها در شرعیات مورد انتقاد قرار گیرد، اما ناسیونال سوسیالیست‌ها نیتی برای جلوگیری از مسلح‌شدن شهروندان قانون مدار نداشتند. قوانین وضع‌شده توسط دولت هیتلر منجر به تقویت حقوق آلمان‌ها برای اخذ و نگه‌داری سلاح شد؛ هیچ محدودیت جدیدی اعمال نگشت، و محدودیت‌های پیشین یا تسهیل و یا رفع شدند.
● در پایان جنگ دوم جهانی، سربازان اشغالگر آمریکایی با یافتن مقدار کثیری از تسلیحات خصوصی متعلق به شهروندان آلمانی به حیرت در آمده بودند. ده‌ها هزار کلت کمری که از خانه آلمان‌ها غارت شده بودند، پس از جنگ توسط سربازان به امریکا منتقل شدند. در سال ۱۹۴۵، ژنرال آیزنهاور دستور جمع آوری تمام تسلیحات خصوصی در نواحی اشغال شده توسط آمریکا را داد، و آلمان‌ها ملزم بودند که تفنگ‌های ساچمه ای، شکاری و دستی خود را در صورت دزدیده نشدن آن‌ها تحویل دهند. در مناطق اشغال شده توسط شوروی، در صورت داشتن حتی یک فشنگ توسط یک شهروند به سوی او شلیک می‌شد.
● گفتنیست که یهودیان، حتی اگر زادۀ آلمان بودند، آلمانی محسوب نمی‌شدند. ناسیونال سوسیالیست‌ها حق شهروندی را در حوزۀ قومی نهاده بودند، و تحت هیتلر حق کامل شهروندی برای یهودیان قائل نشده بود. قانونگذاری ناسیونال سوسیالیست یهود‌ها را از حرفه‌های کلیدی برکنار کرده بود: تدریس، رسانه، وکالت و غیره. هدف این کار فقط این نبود که زندگی آلمان‌ها را از چنگ نفوذ سرکوبگر و تباه کننده یهود در آورد، بلکه به وسیله آن یهودیان ترغیب شوند تا به خارج مهاجرت کنند. قانون تسلیحاتی آلمان در ۱۸ مارس ۱۹۳۸، تولید و معامله‌گری سلاح‌ها را برای یهودیان ممنوع ساخت، اما منعی برای اخذ و نگه‌داری سلاح از جانب آنان وضع نکرد. حذف یهودیان از تجارت سلاح به اندازه هر محدودیت دیگری که بر آنان وضع شده بود آن‌ها را می‌رنجاند، و بر حسب عادات قوم محورشان به منظور اشتباه‌جلوه‌دادن این قوانین و دشمنان خود، این قوانین را در عنوان ضدتفنگ‌بودن نمایان کردند.
گفتنیست که تصویب این ممنوعیت‌های وضع‌شده بر یهودیان توسط ناسیونال سوسیالیست‌ها، این عواقب حساب‌شده را به دنبال داشت: بین سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۹ حدود دو سوم یهودیان ساکن آلمان شروع به مهاجرت کردند، که منجر به کاهش جمعیت شان در آلمان، از ۶۰۰ هزار نفر در آغاز دوره صدراعظمی هیتلر در ۱۹۳۳، به دویست‌هزار نفر در زمان شروع جنگ جهانی دوم در ۱۹۳۹ شد. یهودی‌ها در آمریکا با تنگ نظری شان نسبت به سالهای زمان صلح دولت ناسیونال سوسیالیستی، شرح داده‌اند که این دوره، دوره ی تاریکی و وحشت و پسرفت بوده؛ در صورتی که برای مردم آلمان این دوره مملو از امید، شوق و تجدید روحی و مادی بوده است.
نمونۀ این اعوجاج نیز در بازنمایی ایالات متحده در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ دیده می‌شود: که ملقب به «عصر مک کارتی» نیز می‌باشد. سناتور جوزف مک کارتی (جمهوری خواه، اهل ویسکانسین) از موقعیت خود به‌عنوان رئیس کمیته عملیات دولتی سنا درجهت افشای نفوذ گسترده کمونیستی در دولت آمریکا و سایر نهاد‌های آن که در طول جنگ جهانی دوم شکل گرفته بود استفاده کرد. اکثریت چشمگیری از کمونیست‌هایی که با کوشش او به زیر نور روز کشانده شدند یهودی بودند. در عاقبت، رسانه‌های تحت کنترل این دوره را دوره‌ای دهشتناک نامیدند که در آن همه از «ساحره گیری» مک کارتی واهمه داشتند. البته این اقدامات در قبال آمریکایی‌های غیر یهود صحت نداشت و آنان را به ذره‌ای واهمه وا نداشت. تاریخی که ازطریق ذره‌بینی یهودی مشاهده شود ـ‌برای مثال ازطریق رسانه‌های تحت کنترل یهود‌های‌ـ همیشه بر اساس منافع و نگرانی‌های یهودیان مورد انحراف قرار می‌گیرد.
قانون تسلیحاتی مصوب ۱۸ مارس ۱۹۳۸ و قانون سلاح و مهمات مصوب ۱۲ آوریل ۱۹۲۸ که توسط یک دولت ضد ناسیونال سوسیالیست وضع شده است، بطور کامل هم به زبان اصلی خود و هم به ترجمه انگلیسی در قسمت زیر قرار گرفته است. گرچه در ابتدا لازم به ذکر یک سری اطلاعات پیش زمینه است که شاید به خواننده درجهت فهمیدن اهمیت این قوانین کمک کند.
پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول (شکستی که یهودیان آلمان در آن با تضعیف روحیۀ جبهۀ داخلی توسط تظاهرات و سایر فعالیت‌های انحطاط گر، همان طور که در آمریکا در حین جنگ ویتنام انجام دادند، نقش کمی نداشتند)، کایزر کناره گیری کرد، و لیبرال‌ها و چپ‌گرا‌ها دولت را در سال ۱۹۱۸ تصاحب کردند. هیتلر در یک بیمارستان ارتشی در حال بهبود از یک حمله گاز سمی بریتانیایی بستری بود که او را موقتا نیز کور کرده بود، و در همان حال تصمیم گرفت که وارد سیاست شود و علیه خائنینی که مسئول پریشانی آلمان بودند بجنگد.
تمایل حاکمان جدید آلمان بعد از جنگ جهانی اول با لیبرال‌های امروزه در آمریکا مو نمی‌زد: آنان در صدد ترویج جهانشهری، بین‌الملل‌گرایی و برابری خواهی بودند. تا سال ۱۹۲۳ وضعیت اقتصادی آلمان فاجعه بار شده بود و ناآرامی‌های عمومی به وفور وجود داشت. کمونیست‌ها راه‌های بسیاری را از داخل به درون جنبش کارگران باز کرده بودند و خطری در حال رشد برای کشور محسوب می‌شدند.
هیتلر خود را داخل سیاست گمارده، ناسیونال سوسیالیست‌های او با کمونیست‌ها در خیابان‌های شهر‌های آلمان در حال نزاع بوده، و وی به تدریج تحت نظر آلمان‌های میهن پرستی که واقع در قشر کارگران و طبقه متوسط بودند، به‌عنوان تنها نیرویی که توانایی رهاسازی آلمان از تصاحب کمونیستی و نابودی تمام را داشت قرار گرفت. ناسیونال سوسیالیست‌های هیتلر در دهۀ ۱۹۲۰ به گرفتن نیروی‌های تازه و قدرت گرفتن ادامه دادند. کمونیست‌ها نیز، به کمک شوروی به رشد خود ادامه دادند. وضعیت سیاسی کشور بشدت ناپایدار شد چرا که دولت پشتیبانی عمومی را از دست داده بود.
پاسخ دولت این بود که به محدودیت‌های حول حقوق آلمان‌ها برای اخذ و نگه‌داری سلاح شدت دهد. قانون سلاح‌ها و مهمات ۱۲ آوریل ۱۹۲۸، موثر ترین اقدام دولت در این جهت بود. این قانون مصوبه دولتی متعلق به جناح چپ-مرکز بود که نسبت به ناسیونال سوسیالیست‌ها خصومت داشت (سردار دولت صدراعظم ویلهلم مارکس بود و از ائتلافی متشکل از سوسیالیست‌ها، که بسیاری از آن‌ها یهود‌ها و کاتولیک‌های وسط‌گرا بودند بود).
پنج سال بعد، در ۱۹۳۳، ناسیونال سوسیالیست‌ها در صدر قدرت بودند، هیتلر سردار دولت بود، و خطر کمونیستی به قطع سرکوب گشته بود. ناسیونال سوسیالیست‌ها شروع کردند به واچیدن خسارات اجتماعی و اقتصادی‌ای که توسط پیشینیان شان اعمال گشته بود. کل آلمان به کار گماشته شد، انحطاط و فساد ریشه کن، یهودیان و همدستان آنان از جنبه‌ای از حیات ملّی پس از دیگری حذف، و مردم آلمان وارد عصری نو از آزادی ملّی، سلامت، و رفاه شدند.
بالاخره، در ۱۹۳۸، دولت ناسیونال سوسیالیست مشغول تصویب قانونی نو برای تسلیحات شد تا جای قانون پیشینی که توسط رقبایشان ده سال پیش وضع شده بود را بگیرد. نقاط عطف قانون ۱۹۳۸، که بخصوص بیشتر آن بر شهروندان معمولی اعمال می‌شد تا فروشندگان و تولیدکنندگان آن، عبارت‌اند از:
● سلاح‌های دستی باید با نشان‌دادن مجوز اخذ سلاحی (Waffenerwerbschein) که کمتر از یک سال از صدور آن می‌گذرد خریداری شوند. داشتن مجوز برای تپانچه‌هایی که از لوله در آن گلوله بارگذاری می‌شود لازم نیست. [قانون ۱۹۲۸ ملزم داشتن مجوز برای سلاح‌های بلند نیز بود، اما ناسیونال سوسیالیست‌ها این لزوم را حذف کردند.]
● دارندگان مجوز حمل سلاح (Waffenschein) یا مجوز شکار لزومی برای گرفتن مجوز اخذ سلاح برای خریدن سلاح دستی ندارند.
● مجوز شکار به دارندۀ آن اجازۀ حمل سلاح‌های شکاری و دستی را می‌دهد.
● سلاح‌ها و مهمات، همچنین شمشیر‌ها و چاقو‌ها را نمی‌توان به افراد زیر هجده سال فروخت. [قبل از وضع این قانون، محدودیت سنی تحت قانون سال ۱۹۲۸، بیست سال به پایین بود.]
● هرکس که خارج از مکان سکونت، استخدام، کسب‌وکار یا ملک محصور خود سلاح حمل کند، باید دارای مجوز حمل سلاح (Waffenschein) باشد. داشتن مجوز در میدان تیر مورد تأیید پلیس لازم نیست.
● مجوز برای اخذ سلاح دستی یا حمل سلاح فقط برای کسانی مقدور است که قابلیت اعتماد بر آن‌ها زیر سوال نیست و آنهایی که می‌توانند نیازشان را برای اخذ مجوز نشان دهند. بطور خاص، یک مجوز نباید برای افراد ذیل تجویز شود:
۱. افراد زیر هجده سال
۲. افراد بی‌عرضه یا دارای عقب ماندگی ذهنی
۳. کولی‌ها یا ولگرد‌ها
۴. افرادی که تحت نظر اجباری پلیس [دارای آزادی مشروط] یا فاقد حقوق شهروندی‌اند
۵. افرادی که محکوم به خیانت یا خیانت بزرگ‌اند (به کشور) یا درزمینۀ تخریب‌گری علیه دولت فعالیت دارند
۶. افرادی که به جرم یورش، تجاوز، نقض صلح، مقاومت در برابر اقتدار، جرم خلاف یا سبک، یا تخلف در شکار یا ماهیگیری بازداشت و محکوم به حبس بیش از دو هفته شده باشند و از اتمام حکم آن‌ها کمتر از سه سال گذشته باشد
● تولید، فروش، حمل و واردات این نوع تسلیحات قدغن‌اند:
۱. سلاح‌های «حقه‌ای»، که طوری طراحی شده‌اند که غایت آن‌ها پنهانی باشد (مانند تفنگ‌هایی که در عصا و یا قفل کمربند جا می‌گیرند)
۲. هر گونه سلاحی که مجهز به لولۀ صداخفه‌کن باشد و هر تفنگی که مجهز به نورافکن باشد
۳. فشنگ‌های ۲۲ کالیبری دارای گلوله‌های نوک خالی
خلاصه‌اش این بود. بند‌های قانونی بسیار دیگری نیز مربوط به تولیدکنندگان، واردکنندگان و بازرگانان سلاح نیز می‌باشند؛ همچنین به اخذ و حمل سلاح توسط پلیس، ارتش و کارکنان رسمی دیگر؛ حداکثر قیمت پرداختی برای مجوز‌ها (سه رایش مارک)؛ ورود سلاح توسط توریست‌ها به آلمان و جرایم مشمول برای تخلفات.
ملزومات «اعتمادپذیری» و سند برای نیاز به داشتن سلاح موقع اخذ یک مجوز دشوار سازند، اما لازم به ذکر است که این ملزومات از قانون سال ۱۹۲۸ منتقل به قوانین جدید شدند: خود این قوانین ساخته ناسیونال سوسیالیست‌ها نبودند. تحت ناسیونال سوسیالیست‌ها این لازمه‌ها آزادانه تفسیر می‌شدند: شخصی که شامل موارد گفته شده نبود، مورد اعتماد فرض می‌شد، و گفته‌‌ای مانند: «من بطور معمول با خود مقداری پول حمل میکنم» به‌عنوان سندی برای نیاز به اخذ سلاح موجه بود.
قدغن‌شدن تفنگ‌های مجهز به نورافکن و گلوله‌های ۲۲ کالیبر توخالی بر اساس ملاحظاتی شکل گرفته بود که در آن، مورد اول در حوزۀ شکار غیر ورزشی، و مورد آخر غیرانسانی در نظر گرفته شده بود.
حالا خودتان قوانین تسلیحاتی آلمان را بخوانید، یا به زبان اصلی که توسط دولت آلمان در روزنامه قوانین رسمی رایش (Reichgesetzblatt) نشر شده، و یا ترجمات کامل انگلیسی آن که اینجا ارائه شده است. اگر می‌خواهید بیشتر شر و ور‌های قانونی را دور بزنید و سراغ مهمترین بخش قانون تسلیحاتی ناسیونال سوسیالیست بروید، به صفحه ۳۸ (بند چهارم قانونی) مراجعه کنید. دقت کنید، همان طور که بالاتر گفته شده، دو نوع مجزا و متفاوت از مجوز‌ها وجود دارند: مجوز اخذ سلاح (Waffenerwerbschein)، که فقط برای خرید سلاح دستی لازم است؛ و مجوز حمل سلاح (Waffenschein)، که برای حمل هر سلاحی در ملا عام لازم است. جالب اینجاست که، همان طور که قبلا گفته شد، یک مجوز شکار می‌تواند جای هر دوی این مجوزات را بگیرد.
وقتی این دو تبصره را که اینجا ارائه داده شد خواندید، متوجه می‌شوید که این دشمنان هیتلر بودند، و نه خود هیتلر، که بایستی با طرفداران کنترل سلاح در آمریکای امروزه مقایسه شوند. همین طور مانند الان، این یهودیان‌اند، و نه ناسیونال سوسیالیست‌ها، که خواهان محدود سازی حق مردم درجهت دفاع شخصی بوده‌اند. شما خواهید فهمید که کسانی که مدعی آنند که هیتلر یک سلاح قاپ زن بود، یا ناآگاهند و یا بی‌صداقت. و شما متوجه خواهید شد که تا سال ۱۹۴۵ نبود، که پیروزان کمونیست و دموکراتیک جنگ جهانی دوم بر آلمان‌های مفتوح دولت‌هایی اشغالی تحمیل کردند که در نهایت بطور کامل حقوق دفاع شخصی مسلحانه را سلب کردند.
قانون ناسیونال سوسیالیست‌ها برای خلع سلاح یهودیان